1. Απλοί ελαιοχρωματισμοί τοίχων

 Ο καθαρισμός και το τρίψιμο της επιφάνειας του τοίχου γίνεται όπως έχουμε αναφέρει στις προηγούμενες παραγράφους. Μετά τον καθαρισμό της η επιφάνεια επιστρώνεται με λινέλαιο που περιέχει μικρή ποσότητα στεγνωτικού (αστάρωμα). Μετά την τέλεια ξήρανση του ασταρώματος η επιφάνεια επιστρώνεται δύο φορές με ελαιόχρωμα. Όταν επιστρωθεί η τελική επιφάνεια και εφόσον ακόμη είναι νωπή, περνιέται με ειδική πλατιά ψήκτρα (πινέλο) με λεπτή τρίχα για την απάλειψη των γραμμών που αφήνει ο κοινός χρωστήρας.

 Η ψήκτρα αυτή λέγεται σουμαδόρος και η εργασία σουμάρισμα. Το σουμάρισμα πρέπει να γίνεται γενικά σε όλους τους ελαιοχρωματισμούς, για να έχουμε την όσο το δυνατό καλύτερη εμφάνιση.

 2. Σπατουλαριστοί ελαιοχρωματισμοί τοίχων

 Ο καθαρισμός, το τρίψιμο και το αστάρωμα γίνονται όπως στους απλούς ελαιοχρωματισμούς. Μετά την τέλεια ξήρανση του ασταρώματος ακολουθεί η πρώτη στρώση του σπατουλαρίσματος.

Το υλικό για το σπατουλάρισμα των τοίχων είναι μείγμα στόκου, λευκού του ψευδαργύρου (τσίγκο) ή λευκού του τιτανίου, λινελαίου, νεφτιού και στεγνωτικού. Οι ελαιοχρωματιστές λένε σέρτικο το υλικό που έχει περισσότερο τσίγκο παρά στόκο και περισσότερο νέφτι παρά λινέλαιο. Το σέρτικο αυτό υλικό το χρησιμοποιούμε για ειδικές βαφές.  Η διάστρωση του σπατουλαρίσματος καλό είναι να γίνεται σε δύο στρώσεις με ενδιάμεσο αστάρωμα. Μετά την ξήρανση του σπατουλαρίσματος ακολουθεί επεξεργασία της επιφάνειας με γυαλόχαρτο και μετά η πρώτη στρώση ελαιοχρώματος. Η πρώτη αυτή στρώση μας δείχνει όλες τις μικροανωμαλίες της επιφάνειας. Γι΄ αυτό γίνεται επιμελημένη εργασία ψιλοστοκαρίσματος και μετά την ξήρανση των μικροεπισκευών γενικό τρίψιμο με ψιλό γυαλόχαρτο. Επακολουθεί δεύτερη στρώση ελαιοχρώματος και μετά το στέγνωμά της, η τρίτη και τελική στρώση. Αφού τελειώσει η εργασία αυτή και πριν στεγνώσει η επιφάνεια ακολουθεί σουμάρισμα.

 3. Σπατουλαριστές επιχρώσεις τοίχων με ριπολίνη

 Σ΄ αυτή την περίπτωση η εργασία μέχρι και το σπατουλάρισμα είναι η ίδια με την προηγούμενη. Μερικοί χρησιμοποιούν αστάρι ειδικό με προσθήκη στο λινέλαιο, εκτός από το στεγνωτικό και μικρή ποσότητα λευκού του ψευδαργύρου (τσίγκου) και ακόμα πιο μικρή ποσότητα νεφτιού. Το σπατουλάρισμα γίνεται με σέρτικο υλικό. Μετά το γυαλοχαρτάρισμα του σπατουλαρίσματος στρώνεται μια ειδικού χρώματος στρώση (βελατούρα). Η στρώση του υποστρώματος που θα υποδεχθεί τη ριπολίνη, γίνεται με αυτό το ειδικό χρώμα στο οποίο η πρόσφυση της ριπολίνης είναι μεγαλύτερη παρά σε οποιοδήποτε άλλο χρώμα. Η πρώτη στρώση της βελατούρας θα μας φανερώσει όλες τις μικροατέλειες της επιφάνειας. Φυσικά όπως είδαμε, θα επακολουθήσουν μικροδιορθώσεις (μερεμέτια) με ψιλοστοκάρισμα. Σε επιμελημένη όμως εργασία αντί για τοπικό ψιλοστοκάρισμα γίνεται σπατουλάρισμα των περιοχών που έγιναν τα μερεμέτια με λεπτότατη στρώση σέρτικου υλικού. Επακολουθεί τρίψιμο με γυαλόχαρτο. Ύστερα από αυτή την εργασία έχουμε επιφάνεια με άριστη επιπεδότητα και λείανση. Επακολουθεί δεύτερη στρώση βελατούρας και μετά το στέγνωμά της η τελική στρώση με γυαλιστερή ή ματ ριπολίνη.

Τα χρώματα αυτά βρίσκονται στο εμπόριο με τη γενική ονομασία "τύπου Relief" (Relief στη γαλλική γλώσσα σημαίνει: ανάγλυφο). 

Προηγείται και εδώ πλήρης καθαρισμός της επιφάνειας. Στην καθαρή και στεγνή επιφάνεια περνιέται πρώτα αντί για αστάρι ή λινέλαιο μια πρώτη στρώση από χρώμα του τύπου αυτού πολύ αραιό (αραιώνεται με νερό). Κατόπιν, αφού στεγνώσει η προηγούμενη στρώση περνιούνται δύο στρώσεις από το χρώμα αυτό.

Η χρωματισμένη επιφάνεια δεν είναι λεία αλλά σαγρέ. Τα χρώματα αυτά, αν και ο χρόνος εφαρμογής τους είναι λίγος, έχουν δώσει λαμπρά αποτελέσματα.

Έχουν όμως το μειονέκτημα ότι δεν πρέπει να αναμειγνύονται (δεν επιτυγχάνουν στο ανακάτεμα) και έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να χρωματίζουμε με τις αποχρώσεις των χρωμάτων όπως μας τα δίνει η βιομηχανία. Επειδή όμως από τη βιομηχανία παράγεται μεγάλη ποικιλία αποχρώσεων το μειονέκτημα αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία.

Α)Απλοί χρωματισμοί εσωτερικών τοίχων με πλαστικά χρώματα

 Στους χρωματισμούς αυτούς διακρίνουμε τα εξής στάδια :

 1. Καθαρισμός

Καθαρίζουμε καλά την επιφάνεια του τοίχου και την τρίβουμε με χοντρόκοκκο γυαλόχαρτο Νο 4 ή Νο 3. (Το ίδιο με αυτό που τρίβουμε τα ξύλινα δάπεδα). Προσέχουμε ώστε να μην υπάρχει κατά τόπους υγρασίας στην επιφάνεια του τοίχου. Ο χρωματισμός πρέπει να γίνεται με απόλυτα στεγνή και καθαρή επιφάνεια. 

2. Αστάρωμα

Το αστάρωμα γίνεται με μίγμα 1 kg ασταριού ειδικού για πλαστικά με 4-5 kg νερό. Πολλοί αντί για ειδικό αστάρι παίρνουνε λευκή πρώτη ύλη πλαστικού και την αναμιγνύουν με νερό.

Το αστάρωμα επαλείφεται μια φορά με μπατανόβουρτσα. Στα μέρη όπου ο τοίχος συναντάσται με δομικά στοιχεία που θα χρωματισθούν διαφορετικά, το αστάρωμα γίνεται τοπικά με χρωστήρα.

 3. Βαφή

Περνιέται το πρώτο χέρι με πλαστικό χρώμα, λίγο αραιωμένο με νερό. Το χρώμα το παίρνουμε όπως μας το δίνει η βιομηχανία. Αν η απόχρωση δεν βρίσκεται σε αρμονία με την όλη σύνθεση μπορούμε να την απαλύνουμε προσθέτοντας λευκό πλαστικό ή να αναμείξουμε διάφορα χρώματα μεταξύ τους ώσπου να επιτύχουμε τον επιθυμητό χρωματισμό.

Μόλις στεγνώσει το πρώτο χέρι (τραβήξει) εξετάζουμε λεπτομερώς την επιφάνεια του τοίχου και κάνουμε τυχόν μικροδιορθώσεις της επιφάνειας (μερεμέτια). Αφού στεγνώσουν και τα μερεμέτια, περνάμε το δεύτερο και τελευταίο χέρι με πυκνότερο τώρα χρώμα.

Η βαφή του πλαστικού σε τοίχο γίνεται με τον κύλινδρο.

Αυτός ο τρόπος βαφής για εσωτερικούς τοίχους οικοδομών είναι ο πιο συνηθισμένος, γιατί : α) με σχετικά μικρό κόστος κατασκευής, μας δίνει άριστα αποτελέσματα, β) γιατί οι χρωματισμοί που επιτυγχάνουμε είναι ευχάριστοι και γ) γιατί έχουμε τη δυνατότητα μεγάλης ποικιλίας αποχρώσεων.

Επίσης πολύ εύκολα μπορούμε να ανανεώσουμε το χρωματισμό. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε τον αρχικό χρωματισμό, αρκεί ένα χέρι για να επανέλθει το χρώμα στη αρχική του απόχρωση (φρεσκάρισμα). 

Β)Χρωματισμοί εσωτερικών σπατουλαριστών τοίχων με πλαστικό. 

Η εργασία αυτή περιλαμβάνει τα εξής στάδια :

 α) Καθάρισμα - τρίψιμο με γυαλόχαρτο.

Η εργασία γίνεται όπως έχουμε ήδη αναφέρει

 β) Αστάρωμα

Το αστάρωμα του τοίχου γίνεται, εδώ σε δύο χέρια. Το πρώτο στρώνεται με τη μπατανόβουρτσα και μετά το στέγνωμά του γίνονται τα μερεμέτια στην επιφάνεια του τοίχο. Κατόπιν περνάμε το δεύτερο χέρι με κύλινδρο ή μπατανόβουρτσα.

 γ) Σπατουλάρισμα

Το υλικό του σπατουλαρίσματος παρασκευάζεται ως εξής :

Σε 5/6 του τενεκέ με νερό (0,018 m3 x 5/6) προσθέτουμε δύο κουτιά γλουτολίνη (1/4 kg) και ανακατεύουμε καλά το μίγμα. Την άλλη ημέρα στο μίγμα προσθέτουμε 1 1/2 kg λινέλαιο και 1 kg στεγνωτικό. Με συνεχή ανάδευση προσθέτουμε στόκο σε σκόνη τόσο ώστε το μίγμα να πάρει την επιθυμητή πλαστικότητα. Θα χρειασθεί γύρω στα 6-7 kg στόκος. Αυτό το υλικό το απλώνουμε προσεκτικά με την πλατιά σπάτουλα (επιφάνεια λάμας ύψους 11,7 cm, πλάτος 16 cm) σε λεπτή στρώση σε όλη την επιφάνεια του τοίχου. Όταν στεγνώσει η στρώση αυτή γίνεται μικροσυμπλήρωση των ελαττωμάτων (ψιλοστοκάρισμα) και τρίψιμο της επιφάνειας με ψιλό γυαλόχαρτο Νο 2 ή 1. Επακολουθεί αστάρωμα και δεύτερη λεπτή στρώση σπατουλαρίσματος. Μετά την ξήρανση αυτής της στρώσεως η επιφάνεια τρίβεται ξανά με ψιλό γυαλόχαρτο Νο 1. Η επιφάνεια που θα έχουμε θα πρέπει να είναι απόλυτα λεία και εντελώς επίπεδη. Ακριβώς αυτό είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα της εργασίας του σπατουλαρίσματος. Να συμπληρωθούν δηλαδή οι μικροανωμαλίες της επιφάνειας με το σπατουλάρισμα και ο χρωματισμός να γίνει σε υπόστρωμα σταθερό. 

δ) Βαφή

Το βάψιμο γίνεται με πλαστικά χρώματα σε δύο στρώσεις. Η βαφή γίνεται με κύλινδρο.

Γ)Απλοί χρωματισμοί εξωτερικών τοίχων με πλαστικά χρώματα

 Η εργασία περιλαμβάνει τα εξής στάδια :

 1. Καθαρισμός

Ο καθαρισμός γίνεται όπως και στους εσωτερικούς τοίχους. Επακολουθεί και εδώ τρίψιμο με γυαλόχαρτο. Αν οι επιφάνειες που θα βάψουμε είναι από οπλισμένο τσιμεντοσκυροκονίαμα (μπετόν αρμέ), τότε εξομαλύνουμε τις μικροανωμαλίες με το σβουράκι.

 2. Επάλειψη λινελαίου

Την καθαρισμένη και απόλυτα στεγνή εξωτερική επιφάνεια, την αλείφουμε προσεκτικά με το χρωστήρα με μια στρώση βρασμένου λινελαίου στο οποίο έχουμε προσθέσει λίγο στεγνωτικό (Siccatif). Το λινέλαιο με την επίδραση του οξυγόνου της ατμοσφαίρας μετατρέπεται σιγά - σιγά σε στερεή, διαφανή και αδιάλυτη μεμβράνη (κρούστα), τη λινοξύνη. Φανερό είναι ότι η πρώτη αυτή επάλειψη με λινέλαιο της επιφάνειας των τοίχων γίνεται για να προστατεύσει τη βαφή από την υγρασία των εξωτερικών τοίχων. Σε αντίθετη περίπτωση οι χρωματισμοί απολεπίζονται (ξεφρουδάνε). 

3. Βαφή

Αφού στεγνώσει πολύ καλά η στρώση του λινελαίου, ο τοίχος βάφεται σε δύο στρώσεις με πλαστικό χρώμα. Υπάρχουν και ειδικά πιο ανθεκτικά πλαστικά χρώματα για βαφή εξωτερικών τοίχων.