Στις περιπτώσεις αυτές χρησιμοποιείται παχύς πολτός  υδρασβέστου. Η άσβεστος πρέπει να έχει σβησθεί πριν από 2 τουλάχιστον εβδομάδες από τη χρήση της και να είναι καθαρή.

 Ο πολτός αυτός δεν είναι μόνο συνδετικό υλικό, αλλά έχει και έντονα λευκό χρώμα. Χρησιμοποιείται αραιωμένος με νερό (γαλάκτωμα υδρασβέστου). Συνήθως στο γαλάκτωμα αυτό προσθέτουμε ειδικό χρώμα όταν δεν θέλουμε λευκό χρωματισμό. Η ποσότητα του χρώματος πρέπει να είναι λίγη.

Οι απλοί αυτοί υδροχρωματισμοί εφαρμόζονται μόνο επάνω σε επιχρίσματα ασβεστοκονιαμάτων.

 Η παρασκευή του διαλύματος γίνεται ως εξής :

- Διαλύουμε καταρχήν τον πολτό της υδρασβέστου με νερό σε αραιό διάλυμα μέσα σε ένα δοχείο  (τενεκές). Ο τενεκές  είναι το κυρίως δοχείο αναμίξεως των τεχνιτών (μπογιατζήδων). Με βάση αυτόν παρασκευάζουν τις αναλογίες τους.  Έχει όγκο περίπου 0,018 m3.

- Ρίχνουμε μικρή ποσότητα χρώματος και το μίγμα ανακατεύεται καλά με ένα ξύλο μέχρι να διαλυθεί και αναμιχθεί απόλυτα.

Η ποσότητα του χρώματος που θα βάλουμε, αν δε θέλουμε τη λευκή απόχρωση της υδρασβέστου πρέπει να είναι λιγότερη από το 10% του διαλύματος. Αν είναι περισσότερη, τότε η επίχρωση αποβάφει (βγάζει) με απλή επαφή. Αυτό γίνεται γιατί ο ασβέστης δεν έχει ισχυρή συνθετική ικανότητα.

 Αν θέλουμε να επιτύχουμε πιο έντονο λευκό χρώμα, τότε στο διάλυμα  προσθέτουμε λευκό του ψευδαργύρου (τσίγκο) στην ίδια αναλογία. Το διάλυμα αυτό επιστρώνεται με ψήκτρα (βούρτσα) που έχει μακρύ στυλεό (μπαντανόβουρτσα) πάντοτε σε επίχρισμα ασβεστοκονιάματος.

 Πριν την επίστρωση ξύνεται η επιφάνεια με τη σπάτουλα για να αφαιρεθούν μικροεπικολλήσεις κονιαμάτων και καθαρίζεται με πανί για να απομακρυνθούν αιθάλη, σκόνες, χώματα, κ.α.

 Το χρώμα στρώνεται σε κατακόρυφες λωρίδες για την πρώτη στρώση (πρώτο χέρι). Αφού στεγνώσει καλά η πρώτη στρώση, στρώνεται η δεύτερη (δεύτερο χέρι) σε οριζόντιες λωρίδες. Συνήθως περνάμε σταυρωτά 2 ως 3 χέρια. Για να μην αποβάφεται ο χρωματισμός, ρίχνουμε μαζί με το χρώμα και μικρή ποσότητα λινελαίου (160 gr κατά τενεκέ). 

Τους απλούς υδροχρωματισμούς με ασβέστη τους χρησιμοποιούμε για βαφή εσωτερικών και εξωτερικών τοίχων. Είναι ο φθηνότερος τρόπος χρωματισμού, αλλά έχει το μειονέκτημα της αποβαφής. Γι΄ αυτό δεν χρησιμοποιείται πια ο τρόπος αυτός παρά μόνο σε δευτερεύουσες κατασκευές (στάβλους, αποθήκες, κλπ.) Σε περίπτωση ανανεώσεως υδροχρωματισμών, η παλιά βαφή πρέπει να ξύνεται καλά σε όλη την επιφάνεια. Το ξύσιμο γίνεται με τη σπάτουλα.

Γενκά

Ο χρωματισμός των ορατών επιφανειών των διαφόρων μελών και στοιχείων που συνθέτουν ένα οικοδομικό έργο, γίνεται : 

α) Για λόγους προστασίας

Προστασία κυρίως χρειάζονται οι επιφάνειες των δομικών στοιχείων που είναι εκτεθειμένες στις διαβρωτικές επιδράσεις του περιβάλλοντος (π.χ. υγρασία, οι αλλαγές της θερμοκρασίας, οι χημικές επιδράσεις, οι επιδράσεις μικροοργανισμών, η ρύπανση, κ.α.). 

β) Για λόγους υγιεινής

Οι λαϊκοί τεχνίτες γνώριζαν ότι το ασβέστωμα (χρωματισμός με απλό διάλυμα υδρασβέστου) όχι μόνο βάφει, αλλά συγχρόνως απολυμαίνει τις επιφάνειες πάνω στις οποίες επιστρώνεται. Και σήμερα ο απλούστερος τρόπος καταπολεμήσεως των μικροοργανισμών (μούχλα) που τυχόν εμφανίζονται από υγρασία σε τοίχους είναι το ασβέστωμα. Ο ελαιοχρωματισμός επίσης τοίχων χώρων υγιεινής ή άλλης γενικής οικιακής χρήσεως (μαγειρεία) εφαρμόζεται πάρα πολύ και είναι από τις πιο φθηνές μεθόδους επικαλύψεως επιφανειών με βαφή που πλένεται. 

γ) Για λόγους αισθητικής

Οι χρωματισμοί των δομικών στοιχείων (εσωτερικών και εξωτερικών) ενός κτιρίου είναι βασικός παράγοντας για την καλαίσθητη εμφάνιση του όλου έργου. Από τα πρώτα χρόνια της αρχιτεκτονικής του ελληνικού χώρου η τελική χρωματική επεξεργασία ήταν το απαραίτητο αισθητικό συμπλήρωμα της γενικής συνθέσεως του έργου. 

Η μελέτη της χρωματικής συνθέσεως των κυρίων όψεων του κτιρίου, γίνεται παράλληλα με την αρχιτεκτονική μελέτη.

Σε χώρα όπως η δική μας με έντονο ηλιακό φως που δημιουργεί λαμπερές επιφάνειες και έντονες φωτοσκιάσεις, ο συνδυασμός των χρωμάτων στους εξωτερικούς χώρους χρειάζεται προεργασία και λεπτομερή κατά την εκτέλεση από τον τεχνίτη παρακολούθηση (επίβλεψη) επί τόπου. 

Ομοίως και οι χρωματισμοί εσωτερικών χώρων με αισθητικές αξιώσεις πρέπει να γίνονται σε συνδυασμό με το δάπεδο, τα έπιπλα και τα άλλα στοιχεία του χώρου (κουφώματα, κουρτίνες, τζάκια, κλπ.) που μετέχουν στη σύνθεση. 

Το χρώμα ως συνθετικό στοιχείο μπαίνει στην Οικοδομική με τρεις κυρίως τρόπους :

α) Με δομικά υλικά τα οποία διατηρούμε στο φυσικό ή τεχνητό χρώμα τους. Τέτοια είναι τα μάρμαρα, η ξυλεία καλής ποιότητας και χρωματισμού, τα πλαστικά (κυρίως οι πλαστικές περσίδες για εξώφυλλα κουφωμάτων), οι μεταλλικές κατασκευές από αλουμίνιο, όταν αυτό διατηρεί το φυσικό του χρώμα, κ.α.

Τα υλικά πρέπει να τα προστατεύουμε από τυχόν διαβρωτικές επιδράσεις επαλείφοντας με διαφανή βερνίκια για τις ξύλινες επιφάνειες ή με ειδικό λούστρο για τα μάρμαρα, κλπ.

β) Με χρώμα που μπαίνει στη μάζα κονιαμάτων πριν από τη διάστρωσή τους. Το χρώμα μένει στη μάζα και δίνει την τελική απόχρωση στο χώρο μετά την αποπεράτωση της εργασίας. Θυμίζουμε ως παράδειγμα τις περιπτώσεις εξωτερικές επιχρισμάτων, τριφτών, ραντιστών ή αρτιφισιέλ και τα χρωματιστά μωσαϊκά δάπεδα.

γ) Με χρώμα που επαλείφεται στην επιφάνεια του δομικού στοιχείου. Η εργασία αυτή λέγεται επίχρωση (βάψιμο) ή χρωματισμός. Διακρίνουμε τις αρχιτεκτονικές επιχρώσεις και τις επιχρώσεις προστασίας. Οι αρχιτεκτονικές επιχρώσεις διακρίνονται σε :

- Αρχικές επιχρώσεις, δηλαδή σ΄ αυτές που γίνονται για πρώτη φορά και δίνουν την τελική χρωματική εμφάνιση.

- Επιχρώσεις συντηρήσεως που έχουν σκοπό την ανανέωση (φρεσκάρισμα) παλιών αρχικών χρωματισμών.

Οι επιχρώσεις προστασίας έχουν ως αποκλειστικό σκοπό την προφύλαξη των στοιχείων του έργου που υπόκεινται σε επιδράσεις φθοράς όπως η οξείδωση, η διάβρωση, κ.α.

Την προέλευση, τον τρόπο παρασκευής, τις φυσικές και χημικές ιδιότητες των κάθε φύσεως χρωμάτων και υλικών που χρησιμοποιούμε στους χρωματισμούς μας δίνουν τα σχετικά κεφάλαια του μαθήματος των Δομικών Υλικών. 

Οι τρόποι εφαρμογής των χρωματισμών, ανάλογα με τη χρήση των σχετικών εργαλείων, είναι για τις οικοδομικές εφαρμογές οι παρακάτω :

 - Χρωματισμοί με χρωστήρα (πινέλο ή βούρτσα).

- Χρωματισμοί με κύλινδρο (ρολλό).

- Χρωματισμοί με ψεκαστήρα (πιστόλι βαφής).

 Ο παλιότερος και ο περισσότερος χρησιμοποιούμενος ακόμα και σήμερα τρόπος είναι ο χρωματισμός με πινέλο. Με τη μέθοδο αυτή γίνεται η καλύτερη επαφή του χρωστικού υλικού με την επιφάνεια, ο πληρέστερος εμποτισμός της και η καλύτερη πρόσφυση της χρωστικής μεμβράνης. Επιπλέον οι απώλειες του υλικού είναι πολύ μικρές. Σε περίπτωση χρωματισμού ανώμαλης επιφάνειας ο τρόπος με πινέλο είναι ο μόνος που ενδείκνυται. 

Ο τρόπος χρωματισμού με κύλινδρο εφαρμόζεται για μεγάλες επιφάνειες. Είναι ο σύγχρονος τρόπος βαφής τοίχων, εσωτερικών και εξωτερικών, με πλαστικά χρώματα. Η εργασία με αυτή τη μέθοδο γίνεται πιο γρήγορα απ΄ ότι προηγουμένως, αλλά έχουμε εδώ λίγο μεγαλύτερη απώλεια υλικού. Δεν ενδείκνυται για στιλπνές επιφάνειες.

Σε τοίχο που έχει βαφεί με ελαιόχρωμα με χρωστήρα, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε ανώμαλη σπειρωτή επιφάνεια (σαγρέ), την περνάμε όσο είναι νωπή με ειδικό κυλινδρίσκο που έχει ανώμαλη επιφάνεια (ρόλλερ).

Οι χρωματισμοί με ψεκαστήρι (πιστόλι βαφέα) δεν συνηθίζονται στην Οικοδομική. Είναι βέβαια γρήγορη μέθοδος, αλλά έχει μειονεκτήματα. Τα βασικότερα από αυτά είναι : 

- Χρειάζεται εκ των προτέρων παρασκευή σε μεγάλες ποσότητες χρώματος της ίδιας ποιότητας και της ίδιας αποχρώσεως.

- Πάντοτε υπάρχει κίνδυνος ραντισμού (πιτσιλίσματος) γειτονικών επιφανειών. Οι επιφάνειες αυτές κατά την εργασία πρέπει να καλύπτονται με προσοχή.

- Η απώλεια υλικού είναι σημαντική, κυρίως σε εξωτερικές επιφάνειες όταν φυσά δυνατός άνεμος.

Τα ασφαλτικά κεραμίδια χρησιμοποιούν συνήθως διπλής ενίσχυσης polyester και υαλοϋφασμα και ΑΡΡ ασφαλτικό υλικό. Η σύνθετη αυτή παρέχει υψηλή μηχανική αντοχή και ελαστικότητα, σταθερότητα διαστάσεων, αντοχή στο σχίσιμο ή το σπάσιμο, άμυνα στις κλιματολογικές και ατμοσφαιρικές συνθήκες, καθώς επίσης μόνωση και προστασία σε ακραίες καιρικές συνθήκες.

 Τοποθετούνται εύκολα σε οποιοδήποτε τύπο στέγης και επιφάνειας και επειδή είναι ελαφριά στο βάρος είναι ιδανικά για αναπαλαιώσεις στεγών παλιών κτιρίων.

 Τα ασφαλτικά κεραμίδια προσφέρουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, στις πιο ανταγωνιστικές τιμές εάν συγκριθούν με τα παραδοσιακά υλικά στεγών. Όταν μάλιστα ακολουθείται η προτεινόμενη από τον κατασκευαστή μέθοδος συγκόλλησης και τοποθέτησης, εξασφαλίζεται ταχύτητα και καλύτερα μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΠΙΠΕΔΟΤΗΤΑΣ

Όπως περιγράφετε το πρόβλημά σας – τοπικές υπερυψώσεις με σχετική κανονικότητα – η πιθανότερη αιτία πρέπει να είναι η διαστολή των φύλλων κόντρα πλακέ. Εάν τα φύλλα έχουν τοποθετηθεί χωρίς κανένα αρμό, πιθανότατα διαστελλόμενα κοντράρονται και δημιουργούν αυτό το ανασήκωμα. Κανονικά, πρέπει να προβλέπεται μια απόσταση γύρω στα 3mm από φύλλο σε φύλλο.
Τώρα, για τα προβλήματα στεγανοποίησης που αναφέρετε, τα αίτια μπορεί να είναι αρκετά.
Με την ευκαιρία, ας κάνουμε μια μικρή σταχυολόγησή τους.

1. Μικρές κλίσεις (Κλίσεις μεταξύ 20% και 30%): Πρέπει οπωσδήποτε κάτω από το κεραμίδι να μπαίνει μεμβράνη κεραμοσκεπής. Σε περιπτώσεις βροχής συνοδευόμενης από ισχυρό άνεμο, μπορεί εύκολα να γίνει διείσδυση νερού κάτω από τα κεραμίδια, ειδικά στους ντερέδες. Και μπορεί να έχουμε 35 περίπου καρφιά / m2 να διασχίζουν την προστατευτική μεμβράνη μας, αλλά είναι σίγουρο ότι επιτελεί το έργο της με ποσοστό πάνω από 95%!
Σε κλίσεις μικρότερες του 20% - που φθάνουν οριακά στο 8%- αντί για κοινή μεμβράνη κεραμοσκεπών καλό είναι να μπαίνει μια ελαστομερής αυτοκόλλητη μεμβράνη τύπου Colphene. Είναι πολύ πιο σίγουρη και επιπλέον κλείνει ασφαλώς γύρω από το καρφί.

2. Υπόστρωμα: Προτιμάτε κόντρα πλακέ των 12mm ή OSB των 18mm. Η επιφάνεια πρέπει να είναι άκαμπτη και σταθερή. Για αποστάσεις ανάμεσα σε καρφιά και καδρόνια συμβουλευτείτε μας.

3. Καρφιά: Έχει σημασία να είναι πολύ καλά γαλβανισμένα, γιατί γίνονται εστίες συμπύκνωσης. Πάχος ≽2,5mm. Διάμετρος κεφαλιού ≽9mm. Μήκος 20-23mm για απλά κεραμίδια, άνω των 27mm για ειδικού τύπου κεραμίδια.
Οι αριθμοί των καρφιών και η θέση τους υπαγορεύονται από τον κατασκευαστή.

4. Αερισμός: Είναι συνηθισμένο λάθος να μην υπάρχει αερισμός του υποστρώματος των Α.Κ. Σε αυτή την περίπτωση η λειτουργική ζωή του συστήματος μειώνεται σημαντικά.
Σε αυτό συμβάλλουν:

Οι μεγάλες θερμοκρασίες που αναπτύσσονται το καλοκαίρι και καταπονούν ιδιαίτερα τα Α.Κ. όταν δεν αερίζεται το υπόστρωμα, πολύ δε περισσότερο όταν από κάτω υπάρχει κολλητά θερμομόνωση.
Η ύπαρξη μεγάλου φορτίου υδρατμών στον υποκείμενο χώρο που δημιουργούν συμπυκνώσεις και διεισδύσεις στη μάζα των Α.Κ.
Να προβλέπεται, λοιπόν, ένα κενό αέρα τουλάχιστον 4 εκ. κάτω από το υπόστρωμα και η τοποθέτηση των ειδικών εξαεριστήρων με μια ωφέλιμη επιφάνεια εξαερισμού ίση με το 1/500 της συνολικής επιφάνειας της στέγης.

5. Γείσα: Προσέξτε την πρώτη σειρά των κεραμιδιών ! Δεν μπορείτε να τη βάλετε κανονικά, γιατί υπάρχει το κενό των πτερυγίων. Κόψτε τα πτερύγια και τοποθετήστε την κανονικά. Ιδιαίτερη προσοχή τόσο στο κάρφωμα όσο και στο κόλλημα κατά το μήκος των γείσων. Συνιστάται η χρήση στραντζαριστής λαμαρίνας 10 εκ.(οριζόντια) x 5 εκ. (κάθετα).

6. Συναρμογές: Είτε πρόκειται για καμινάδες, ιστούς, συνορεύοντες τοίχους, σωληνώσεις, παράθυρα ή φεγγίτες, οι κακές συναρμογές δίνουν και τα περισσότερα προβλήματα.
Η επιμελής στεγανοποίησή τους, λοιπόν, είναι ιδιαίτερα σημαντική.


Δύο τελευταίες βασικές συμβουλές:

1. Μην εμπιστεύεστε οποιοδήποτε συνεργείο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το μέγεθος της ασχετοσύνης και της θρασύτητας που επικρατεί.

2. Επειδή λόγω του ανταγωνισμού εισάγονται προϊόντα πραγματικά άθλιας ποιότητας, κάντε μια έρευνα πριν προχωρήσετε σε αγορά. Συγκρίνετε βάρη, τεχνικά χαρακτηριστικά, εταιρείες παραγωγής και σοβαρότητα αντιμετώπισης. Ζητήστε συμβουλές και λεπτομέρειες.